در ادامه دیدارهای جام حذفی به مصاف تیمی رفتیم که از لحاظ مهره و امکانات اصلا در سطحی قابل مقایسه […]

در ادامه دیدارهای جام حذفی به مصاف تیمی رفتیم که از لحاظ مهره و امکانات اصلا در سطحی قابل مقایسه با تیممان نبود . مهره های نامدار و در سطح ملی ، بازیکنان خارجی کارآمد ، تدارکات و امکانات درجه یک و … چیزهایی بودند که جدال تراکتور و ملوان را بدل به نبرد دارا و ندار کرده بود ! هر کدام از ستاره های گران قیمت تراکتور سازی میتوانست در هر تیمی به شماره یک تبدیل شده و شاید مسیر هر تیمی را متحول کند و این چیزهایی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت . وقتی تیمی بازیکن تعویضی اش ادینیو باید و در سوی دیگر بازیکنی از تیم های پایه ملوان بعنوان یار تعویضی پای به میدان میگذارد و مهدی شریفی که داستان سربازی اش و تقابل تراکتور-ملوان در جذب آن ، سوژه شماره یک روزنامه ها شده بود در دقیقه ۹۰ و صرفاً به خاطر اتلاف وقت به میدان می آید میتوان به تفاوت قدرت مالی این دو تیم پی برد . حال این سوال مطرح میشود که « آیا تراکتور با داشتن آن همه مهره و امکانات شایسته پیروزی بود ؟ » جواب قطعاً یک « نه » بزرگ خواهد بود !
اگر بدور از تعلق خاطری که به ملوان داریم بخواهیم در مورد این دیدار صحبت کنیم باید به این نکته اشاره کنیم که ملوان در بیش از دو سوم بازی توپ و میدان را در اختیار کامل داشت و تراکتورسازی را با همه ستارگانش در زمین خود حبس کرده بود . انصافاً اینگونه عقب نشینی در بازی تراکتور چیزی نیست که همیشه شاهد آن باشیم و جایگاه این تیم در جدول لیگ برتر و دورخیزآنان برای قهرمانی در هر دو جام نشان میدهد که تراکتورسازی جزو مدعیان شماره یک فوتبال کشور محسوب میشود اما همین تیم قدرتمند در زمانی که ملوان سوار بر بازی بود برخلاف جریان بازی با یک پرتاب اوت به گل رسید و تقریبا در باقی زمان سپری شده صرفاً به دفاع از تک گل خود پرداخت ! هرچند که تصاحب توپ و میدان توسط ملوان نهایتاً به فرصتهای چندانی نینجامید اما این تلاش تیمی ، میل به پیروزی و پا پس نکشیدن در مقابل تیم تا بُن دندان مسلح حریف شایسته احترام ، تقدیر و سپاس است . قدردانی هواداران ملوان از بازیکنان این تیم در پایان بازی با وجود شکست در این دیدار نشان از برآورده شدن انتظارات آنان داشته و مهر تاییدی است بر بازی خوب ملوان . البته این رفتار تقریباً در فوتبال کشور به نوعی نامرسوم به شمار می آید که تیمی در خانه شکست خورده توسط هوادارانش تشویق شود اما هوادار ملوان که بارها نشان داده فوتبال را به خوبی میشناسد در پایان بازی ایستاد وتیم شهرش را تشویق نمود تا نشان دهد قدردان تلاش و زحمت بازیکنان تیم محبوبش بوده و خواهد بود .
شاید اگر قدر فرصت های خود را در این بازی میداشتیم و بازیکنان تهاجمی ما در تصمیم گیری و زدن ضربات آخر دقت بیشتری مبذول میداشتند شرایط بهتری بر بازی حاکم میشد اما همه این احتمالات و شایدها در همان بازی دیروز باقی ماند و آنچه که در پیش روی داریم استفاده از موقعیت ها در بازیهای بعدی لیگ یک میباشد . جایی که تک تک امتیازات برایمان اهمیت دو چندانی دارد و هر فرصتی که از دست میرود ما را یک گام از لیگ برتر دور خواهد کرد . به نظر میرسد با جذب یکی دو بازیکن در بخش تهاجمی تیم میتوانیم شانس خود را برای صعود افزایش دهیم و افسوس فرصت گلهایی که یکی پس از دیگری از دست میرود را نخوریم . ضمن اینکه در فوتبال فرسایشی و بعضاً کثیف لیگ یک که بخش عمده دیدارها به ضد فوتبال ، اتلاف وقتهای بی مورد و توقف های مکرر میگذرد نیز شرایطی متفاوت از دیدار با تیم لیگ برتری تراکتورسازی را شاهد خواهیم بود . آنجا جنگ به معنای واقعی کلمه اجرا خواهد شد و هر تیمی که از شرایط روحی و روانی بهتری برخوردار بوده و از موقعیت های خود نهایت استفاده را ببرد در نهایت کامروا خواهد شد . امیدواریم ملوان در آن دیدارها نیز با همین روحیه ای که در مقابل تراکتور به نمایش گذاشت پای به میدان نهاده و از بازیهای پیش رو نهایت کسب امتیاز را داشته باشد . این بازی که از ملوان دیدیم ما را بیشتر به صعود به لیگ برتر امیدوار کرد و امیدواریم هر بازی با همین انگیزه ای که در دیدار با تراکتورسازی دیدیم آماده و مهیای لیگ شویم تا به آنچه لیاقت و شایستگی مان است دست یابیم .

و در پایان خطاب به آن دسته از دوستان و همشهریانی که بنا به هر دلیلی با استادیوم شهرمان قهر کرده اند عارضیم که ما هم از شرایط فعلی ملوان و حضور در دسته یک خرسند نیستیم ، ما هم به خاطر برخی تصمیمات ناراحتیم ، ما هم دوست داشتیم در لیگ برتر حضور داشته باشیم و هر هفته به جای بازی با تیمهای دسته یکی با تیمهای صاحب نام لیگ برتری دیدار کنیم اما با وجود همه این آرزوهایی که فعلاً دور از دسترس هستند ملوان را در برابر تیمهای حریف تنها نگذاشته ایم . قطعا شما هم قلب و روحتان با ملوان آمیخته است و دل در گرو این تیم دارید اما باور کنید دور ماندن از این تیم چاره کار نیست . هر صندلی از استادیوم که خالی از تماشاگر میماند بخشی از قدرت ملوان که در سکوهای این تیم نهفته است را کاهش میدهد . ایمان داشته باشید با حضور گرم همه عاشقان ملوان ، سکوهای سرد استادیوم پیر شهرمان به جهنمی سوزان بدل شده و راه صعود را تا حد زیادی هموار خواهد کرد . فعلاً چشم بر کاستی ها ببندیم و به روزی فکر کنیم که با کمک همه ما جشن صعود گرفته ایم . هرچند کار سختی است اما اصلا غیر ممکن نیست . به فضل خدا و یاری همه ملوانی ها میتوانیم از این مرحله نیز گذر کنیم اگر فعل خواستن را نه فقط تیم ، بلکه همه ما به خوبی صرف نماییم .
رضا مظلوم

ملوان کلاب.نت – www.MalavanClub.Net