مراسم شانزدهمین سالگرد درگذشت مرحوم سیروس قایقران فردا بر سر مزار وی در انزلی برگزار می‌شود. به گزارش سرویس ورزشی […]

مراسم شانزدهمین سالگرد درگذشت مرحوم سیروس قایقران فردا بر سر مزار وی در انزلی برگزار می‌شود.

به گزارش سرویس ورزشی برنا، فردا شانزدهمین سالگرد درگذشت سیروس قایقران و پسرش راستین است. مرحوم سیروس قایقران در اول بهمن ماه ۱۳۴۰ در محله کلویر بندر انزلی پا به عرصه وجود گذاشت و از همان ابتدای کودکی به فوتبال در زمین‌های خاکی کلویر روی آورد و با استعداد درخشانش به عضویت تیم منتخب آموزشگاه‌ها در آمد.

وی در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۳۵۶ موفق شد به عنوان یکی از مهرهای اصلی در تیم‌های نوجوانان و جوانان ملوان استعدادهای خود را به نمایش بگذارد و با مهارت‌های منحصر به‌فردش ملوان را به رتبه قهرمانی باشگاه‌های گیلان رساند.

قایقران در سال‌های ۵۷ تا ۶۳ افتخارات زیادی را برای ملوان و گیلان به ارمغان آورد و در این دوران وی به عنوان یک بازیکن استثنایی با ویژگی‌های اخلاقی عالی و منش پهلوانی در بین عموم مردم محبوب شد و به قدری متواضع و افتاده بود که همه افراد به او علاقه‌مند بودند و لبخندهای صمیمی‌اش هیچ‌گاه از لبان او دور نمی‌شد و قلبش مانند دریا پاک و بی‌آلایش بود.

سیروس قایقران در سال ۱۳۶۳ به تیم ملی دعوت شد و در سال ۶۶ تنها فوتبالیست شهرستانی بود که شادروان دهداری بازوبند پرافتخار کاپیتانی تیم ملی ایران را به بازوان او بست و در سال ۶۷ در جام ملت‌های آسیا در قطر، تیم ملی ایران با رهبری سیروس به مقام سومی دست یافت و در سال ۶۹ تیم ایران را با گل‌های زیبایش پس از ۲۰ سال به قهرمانی در بازی‌های آسیایی پکن رساند.

سیروس در آن دوران نه تنها در ایران بلکه در آسیا و اروپا هم به عنوان یک بازیکن استثنایی مطرح شد و با وجود داشتن پیشنهاد از تیم‌های آلمانی به الاتحاد قطر پیوست و در اوج شهرت هرگز مغرور نشد و اصالت خود را فراموش نکرد و بعد از مدتی بازی در قطر دوباره به تیم اول خود ملوان پیوست و این تیم را قهرمان جام حذفی و راهی مسابقات آسیایی کرد.

سیروس در سال ۷۲ به عنوان بازیکن و سپس مربی به تیم کشاورز تهران پیوست و نتایج قابل توجهی به دست آورد. وی سپس به تیم دسته دومی مسعود هرمزگان پیوست و مدتی در آنجا مشغول به مربیگری شد. در سال‌های ۷۶ و ۷۷ سیروس بارها تمایل خود را برای بازگشت به ملوان به عنوان بازیکن یا مربی اعلام کرد.

در اوایل سال ۷۷ وی برای تعطیلات نوروز همراه خانواده‌اش به انزلی آمده بود و روز ۱۸ فروردین ماه در حال بازگشت به همراه همسر، فرزند خردسالش و برادر همسرش در اتومبیل رنوی خود عازم تهران بود که در حوالی امامزاده هاشم با یک کامیون خاور تصادف کرد و در این حادثه تلخ خود و فرزندش راستین به دیار باقی شتافت. فرزند وی راستین قایقران متولد ششم فروردین سال ۱۳۶۹ بود.

پرویز قایقران پدر مرحوم سیروس قایقران با اشاره به ویژگی‌های فرزندش اظهار کرد: سیروس مهربان، خونگرم و متواضع بود و بسیار به محبت مردم پاسخ می‌داد و تا جایی که برایش امکان داشت به مردم کمک می‌کرد. اگر کاری انجام می‌داد برای دل خودش، بی‌منت، بدون چشمداشت و توقع بود و یکی از مهم‌ترین ویژگی او در اوج محبوبیت این بود که هیچ‌گاه مغرور نشد و اصل خود را از یاد نبرد.

وی افزود: قایقران انسانی بود که با همه خوبی‌ها و بدی‌ها فوق‌العاده خوش‌قلب و با سخاوت بود. سیروس با افراد فقیر و غنی سازش داشت و با آنها در مسائل مختلف شریک می شد. سیروس به معنای واقعی کلمه مردم دار بود و مسئولان می‌توانند کار فرهنگی انجام دهند و از ورزشکاران و پیشکسوتان تقدیر کنند، کاری که مرحوم قایقران دوست داشت انجام شود.

پدر مرحوم قایقران با اشاره به اینکه هنوز بعد از گذشت ۱۶ سال سیروس فراموش نشده و مردم به آن علاقه‌مند هستند، تصریح کرد: مردم حتما چیزی در وجودش دیده‌اند که اینگونه عمل می‌کنند و ماندگاری موضوعی فراتر از مادیات و معنوی است. سیروس مردمی بود به همین دلیل مردم قدردان او هستند و سر مزار و مراسم عزاداری او شرکت می‌کنند.

وی درخصوص این که احمدرضا عابدزاده به عنوان یکی از دوستان نزدیک مرحوم سیروس قایقران زمانی که در ایران حضور داشته باشد، بر سر مزارش حضور پیدا می کند، گفت: عابدزاده و سایر ورزشکاران به خانواده ما لطف بسیاری دارند و مطمئنا پسرم نیز از این مساله راضی و خرسند خواهد بود. امیدوارم در مراسم فردا هم به مانند سالیان قبل مردم حضور خوبی داشته باشند و باعث شادی روح پسرم شوند.

پدر قایقران در انتها گفت: من سیروس را به خاطر شرایط فوتبالش بیش از یک بار در سال نمی دیدم و زمانی که در سال ۷۷ آن اتفاق افتاد، دیگر نتوانستم او را ببینم.

*****

غفور جهانی: آن ویژگی هایی که یک فوتبالست باید داشته باشد به طور کامل داشت. بازیکن با تکنیک، ضربات سر محکم. شوت های خوب و دقیق و تیپ بدنی خوبی داشت. در کل تکمیل بود و خوشحالم که سیروس را به عنوان مربی از تیم جوانان تحویل تیم بزرگسالان ملوان دادم.

نصرت ایراندوست: قایقران دنیای معرفت بود و همیشه خنده رو. با همه یکسان برخورد می کرد و دارا و ندار برایش تفاوتی نداشت. همیشه سعی می کرد به همه اعم از ورزشکار و غیر ورزشکار کمک کند.

عزیز اسپندار: سیروس یک اخلاقی داشت که وقتی یک بزرگتر با او صحبت می کرد سرش را پایین می انداخت وبه خوبی گوش می کرد و عمل هم می کرد.

ابوالفضل مزدستان: تلخ ترین خاطرات ورزشی ام شنیدن خبر فوت سیروس قایقران بود که ضربه روحی شدیدی به من وارد شد.

 

منبع : برنا