بازی تیم‌های داماش و ملوان در «ال خزرینو» و شکست سنگین (صفر – ۳) خانگی آبی‌پوشان مقابل تیم همسایه را […]

بازی تیم‌های داماش و ملوان در «ال خزرینو» و شکست سنگین (صفر – ۳) خانگی آبی‌پوشان مقابل تیم همسایه را می‌توان از سه جهت مورد بررسی و ارزیابی قرار داد
۵ فرمان اسکوچیچ!

بازی تیم‌های داماش و ملوان در «ال خزرینو» و شکست سنگین (صفر – ۳) خانگی آبی‌پوشان مقابل تیم همسایه را می‌توان از سه جهت مورد بررسی و ارزیابی قرار داد:
۱- صحنه‌هایی در جریان مسابقه پیش آمد و تصمیماتی توسط سعید مظفری زاده داور بازی اتخاذ و اعمال شد که بر نتیجه این دیدار تاثیر گذاشت. فیلم پیکار دو تیم گیلانی را باید یک باردیگر با دقت دید و درباره میزبان درستی و یا اشتباه تصمیم داور به طور واقع بینانه قضاوت کرد.

۲- داماش برخلاف تصوی که وجود داشت، با تحلیلی درست از توانایی‌های خود و نقاط قوت ملوان، قدم به میدان نگذاشت. داماشی‌ها در انتخاب بهترین شیوه برای رویارویی با این تیم ملوان (تکرار می‌کنم این تیم ملوان که تغییراتی محسوس به لحاظ سبک و روش بازی دارد) دچار اشتباهاتی شدند. آنها به همین دلیل در مورد ترکیب اولیه و تعویض سوم خود تصمیمات درستی نگرفتند و اشتباهاتی کردند که منجر به رقم خوردن سنگین‌ترین شکست خانگی مقابل ملوان در تاریخ فوتبال رشت شد و در یادداشتی دیگر به دلایل آن خواهیم پرداخت.
۳- ملوان اما، بازی بدون هراس و با برنامه و منطقی و تهاجمی (البته تا زمان زدن گل دوم) را به نمایش گذاشت و علاوه بر ضعف‌های داماش،‌به خاطر قدرت وتوان خویش به پیروزی رسید که بحث اصلی امروز ما درباره عوامل موثر همین موضوع است:
اول: ملوان تحلیل درستی از نقاط قوت و ضعف داماش داشت. «دراگان اسکوچیچ» که در ۱۱ بازی اول نتایج خوبی نگرفته بود،‌پس از آن «اولتیماتوم عجیب» و احساس خطر اخراج در نیم فصل لیگ، چاره کار را در مشورت بیشتر با دستیاران خود به خصوص محمد حبیبی دید که از سی سال قبل به عنوان دروازه‌بان و سپس مربی در ملوان حضور دارد. وقتی با رافخایی، یوسف‌زاده، زارع و دیگران صحبت می‌شود، همگی از «اسکوچیچ» به عنوان یک «مربی با دانش» یاد می‌کنند. اما او برای آشنایی با جو و فضای ورزشی شهر انزلی و تیم‌ ملوان نیاز به زمان داشت ( و هنوز هم دارد) و البته برای کوتاه کردن این زمان باید با همکارانش مشورت می‌کرد که تا قبل از هفته دوازدهم کمتر چنین کاری انجام می‌داد. مشاوره‌های «دراگان» با حبیبی، محمدوند و شجاعی به ویژه محمد حبیبی و اشراف او به خصوصیات فردی و توانایی‌های فنی بازیکنان ملوان منجر به انتقال فشنگچی به یک خط جلوتر، بهره‌گیری بیشتر از خلاقیت‌های سهیل رحمانی، یافتن و تثبیت موقعیت چهار مدافع هماهنگ که باید یوسف‌زاده یک قدم جلوتر از آنها قرار می‌گرفت و نزدیک کردن و حمایت شاهین ثاقبی از رافخایی شد و نتجه‌اش هم این که ملوان در شش بازی آخر خود ۱۵ امتیاز به دست آورده است.
دوم: سرمربی تیم بندری و دستیارانش در تحلیل بازی داماش به این جمع بندی رسیده بودند که آبی‌پوشان برای گل زدن معمولا توپ را به کناره‌های زمین می‌برند تا از سرعت سیف‌اللهی و قدمی و تجربه و ارسال‌های دقیق حاجتی استفاده کنند و به همین دلیل با استفاده از چهار بازیکن در کنار خط،‌راه نفوذ داماشی‌ها را بستند. همچنین برای مقابله با ارسال توپ‌های بلند و استفاده از قدرت سرزنی متوسل‌زاده، حسن‌زاده،‌نظیف‌کار و … نیز یوسف‌زاده را به مدافعان نزدیک کردند تا او ضربات سوم را هم زودتر بزند. البته عدم حضور رضا مهدوی در ترکیب اولیه داماش که می‌توانست پاس‌های عمقی برای مهاجمان بفرستد، به موفقیت‌ برنامه‌های ملوان یاری رساند.
سوم: امیرحسین فشنگچی که در پنج – شش هفته اخیر یک خط به جلو رفته، مثل همیشه ماموریت داشت که روزنه‌های خط دفاع داماش را باز کند و در این مسیر به رافخایی و ثاقبی پاس بدهد و یا خطای پنالتی بگیرد. او وظیفه‌اش را به نحو احسن انجام داد.
چهارم: مازیار زارع در روز جمعه «آزادتر» از مسابقات گذشته عمل می‌کرد و به همه جای میدان می‌رفت و در زمان نفوذ مدافعان کناری ملوان نیز پشت آنان را پوشش می‌داد. البته به نظر می‌رسید که داماشی‌ها برای مهار زارع و فشنگچی تدبیر لازم را نیاندیشیده‌اند. اگر چه اخراج کاردوست و مصدومیت و تعویض حاجی‌زاده هم به آنان ضربه زد.

پنجم: پس از این که رافخایی و زارع، هر یک به طریقی توانستند روز موفقی را سپری کنند، اسکوچیچ، آنها را تعویض کرد و عزت‌اللهی جوان و دغاغله سرعتی را آورد تا در شرایطی که داماش چند فرصت حتمی گل را به دلیل بی‌دقتی مهاجمانش و یا درخشش «پاشنکو» از دست داده وکاملا جلو کشیده بود، شاید گل سوم را هم بزنند.گل ثاقبی روی همین تاکتیک و فرار عالی او و البته بازی بدون توپ دغاغله به ثمر رسید.
منبع:نود.نت