مسابقات تیم‌های همشهری که معروف وموسوم به داربی است، در فوتبال همه جای دنیا با اهمیت قلمداد می‌شود و جذابیت و حساسیت ویژه‌ای برای طرفداران آن تیم‌ها و حتی دوستداران فوتبال در دیگر شهرها و کشورها دارد.

مسابقات تیم‌های همشهری که معروف وموسوم به داربی است، در فوتبال همه جای دنیا با اهمیت قلمداد می‌شود و جذابیت و حساسیت ویژه‌ای برای طرفداران آن تیم‌ها و حتی دوستداران فوتبال در دیگر شهرها و کشورها دارد.
مسابقات تیم‌های همشهری که معروف وموسوم به داربی است، در فوتبال همه جای دنیا با اهمیت قلمداد می‌شود و جذابیت و حساسیت ویژه‌ای برای طرفداران آن تیم‌ها و حتی دوستداران فوتبال در دیگر شهرها و کشورها دارد. در ایران نیز بازی تیم های همشهری به خصوص پیکار پرسپولیس و استقلال تهران تماشاگران بسیاری را به ورزشگاه‌ها می‌کشاند و البته معمولا با حاشیه‌هایی همراه است.

۳۵ سال جدال ملوان با تیم‌های رشتی

ملوان و داماش که فرداشب در ورزشگاه تختی انزلی به مصاف یکدیگر می‌روند، تیم‌های همشهری نیستند. اما تعلق به یک استان (گیلان) دارند و در حال حاضر تیم‌های اول انزلی و رشت محسوب می‌شوند. قدمت رویارویی تیم‌های انزلی و رشت به حدود ۵۰ سال قبل برمی‌گردد. ولی آغاز پیکارهای جدی نمایندگان فوتبال این دو شهر، مربوط به ۳۵ سال قبل است که ملوان انزلی و سپیدرود رشت در جام حذفی کشور با هم بازی کردند و ملوان در وقت اضافه پیروز شد. در تمام دهه‌های گذشته، ملوان تیم برتر و پرطرفدار انزلی بوده است. ولی در رشت به تدریج سپیدرود در مسیر نزول حرکت کرد و به دلایلی که حتما باید در بحثی دیگر به آن پرداخت، تبدیل به یک تیم معمولی شد و استقلال رشت به عنوان حریف اصلی ملوان عرض اندام کرد که بعد به پگاه تغییر نام داد و از آبان ۱۳۸۷ نیز اسمش داماش است.

 

درست‌ترین عنوان؛ ال خزرینو

ملوان و داماش از آنجا که تعلق به دو شهر متفاوت دارند، طبعا مسابقات‌شان را نمی‌توان «داربی» نامید. «ال گیلانو» هم اگرچه گاه به زبان می‌آید و غلط مصطلحی محسوب می‌شود، ولی در اصل درست نیست. همان‌گونه که یک استاد جغرافیا چند سال قبل گفته بود، «ال خزرینو» بهترین عنوان برای بازی دو تیم از رشت و انزلی است. به خصوص که پیکار ملوان با تیم‌های رشتی (حالا داماش و قبلا پگاه، استقلال و سپیدرود) مهم‌ترین و حساس‌ترین مسابقه در کناره جنوبی دریای خزر و شمال ایران به حساب می‌آید.

 

فرداشب نباید باخت

هر بازی در فوتبال سه امتیاز دارد و دیدار فرداشب ملوان و داماش نیز چنین است. ولی به لحاظ ارزش و اهمیت و تاثیرگذاری و به خصوص عواقب پس از مسابقه، باید اذعان کرد که امتیاز پیروزشدن در پیکار فرداشب بیش از سه امتیاز و هزینه شکست هم افزون‌تر از تاوان باخت در مقابل حریفان دیگر است. درواقع بسیاری از طرفداران ملوان و داماش دوست دارند که این تیم‌ها در «ال خزرینو»‌ به پیروزی برسند، حتی اگر سه بازی پس از آن را ببازند!

 

 

چرا احمدزاده ماند، درخشان رفت؟

به گذشته‌های دور نمی‌رویم. در همین فصل گذشته اگرچه حمید درخشان در نیم فصل دوم لیگ دوازدهم با داماش نتایج خوبی گرفت، اما به خاطر تساوی با تراکتورسازی در تبریز و بردن نفت تهران و استقلال در نیم فصل اول مدت‌ها تحمل شد. طاقت طرفداران داماش زمانی به سر آمد و حتی کار به تعطیلی تمرین این تیم توسط «عده‌ای» کشید که آبی‌پوشان در انزلی با نتیجه ۱-۳ مقابل ملوان شکست خوردند. همان روز مشخص بود که حمید درخشان از رشت و داماش رفتنی است. عکس این اتفاق را نیز باید مورد توجه قرار داد. ملوان در نیم فصل دوم لیگ دوازدهم تنها یک برد به دست آورد و بقیه بازی‌هایش را باخت و یا با نتیجه تساوی به پایان رساند. اما همان تنها پیروزی که در برابر داماش به دست آمد،‌محمد احمدزاده را تا آخر فصل «گارانتی» کرد.

 

 

جنگ بی‌امان در میدان

به خاطر همین شور و علاقه طرفداران دو تیم و البته برای نشان دادن توانایی اعتبار فوتبال گیلان، فرداشب ملوان و داماش باید بیش از ۹۰ دقیقه در میدان بجنگند تا ثابت کنند که چرا این مسابقه از «داربی» اصفهان و حتی دیدار تراکتورسازی و گسترش فولاد تبریز که آن هم فردا شب برگزار می‌شود، حساس‌تر و پرتماشاگر تر است. ملوان و داماش باید برای کسب پیروزی بیش از ۹۰ دقیقه تلاش کرده و بازیکنان آنها عالی‌ترین کیفیت فنی را به نمایش بگذارند. اما پس از پایان مسابقه باز هم دوست و رفیق یکدیگر باشند. درست مثل مردم انزلی و رشت که اکنون فقط یک اتوبان این دو شهر را از هم جدا می‌کند.
منبع: نود .نت