فوتبال دهه ۶۰ از چشم‌انداز امروز، طوری به چشم می‌آید که در خود دهه ۶۰ دیده نمی‌شد. زیرا «تاریخ» با ترازوهای اجتماعی‌اش حتی در فوتبال هم بخشی از قضاوت‌ها را اصلاح می‌کند. دیدگاه‌ها را تغییر می‌دهد. باورهای قدیمی از مسافت دور، قابلیت بازیابی و بازنمایی خیره کننده‌ای دارند.

فوتبال دهه ۶۰ از چشم‌انداز امروز، طوری به چشم می‌آید که در خود دهه ۶۰ دیده نمی‌شد. زیرا «تاریخ» با ترازوهای اجتماعی‌اش حتی در فوتبال هم بخشی از قضاوت‌ها را اصلاح می‌کند. دیدگاه‌ها را تغییر می‌دهد. باورهای قدیمی از مسافت دور، قابلیت بازیابی و بازنمایی خیره کننده‌ای دارند.

 

مثلاً نیمه دوم دهه شصت، فرشاد پیوس محبوب‌ترین بازیکن فوتبال ایران بود. اگر آن موقع برنامه ۹۰ و مسابقه پیامکی در میان بود، از حیث محبوبیت در سراسر ایران هیچکس یارای رقابت با فرشاد آقای گل را نداشت.

 

با گذشت دو دهه اگر همان نظرسنجی برگزار شود، حتی رای خود فرشاد هم سیروس قایقران است! قایقران با اختلافی چشمگیر محبوب‌ترین بازیکن آن نسل برگزیده خواهد شد. باورها چنان تغییر کرده که حتی اگر گیلانی‌ها در این نظرسنجی شرکت داده نشوند، بقیه نقاط ایران حق مطلب را ادا می‌کنند.

 

غیر از فرشاد، مجتبی محرمی، ناصر محمدخانی، مرتضی کرمانی‌مقام. حمید درخشان، مجید نامجومطلق و شاهرخ بیانی نیز از جمله ستارگان پرطرفدار نیمه دهه ۶۰ بودند.

 

اکثر بازیکنان سرخابی لقب داشتند. از وحید قلیچ که وحید ژان ماری‌فاف بود تا مجتبای برمه، سعید راکی (سعید نعیم‌آبادی)، پنجعلی باره‌سی، حسین عبدی پله، کرمانی به‌به‌تو، فرشاد مارادونا و در تیم مقابل هم شکور مارادونا (محمدرضا شکورزاده)، سرخاب ۳۰ ثانیه، صمد سرطلایی، احدی رودی فولر و …

 

اما سزاوارترین ‌اسم، نه لقب فرنگی داشت و نه منتسب بود به هیچ ستاره خارجی. او خودش لقب شد برای نسل‌های بعدی.

 

محبوبیت مقطعی در فوتبال ایران هنوز هم یعنی انتساب به پرسپولیس یا استقلال، اما راز ماندگاری منوط به رنگ پیراهن نیست و تابع قواعد انسانی هم هست. مثل حک شدن نام سیروس ‌در ذهن‌ها و قلب‌های ما.

 

مهدی رستم پور

 

منبع : ملوان کلاب.نت (www.MalavanClub.Net)